غزل شمارهٔ ۲۶۷۷
سلام علیک ای مقصود هستیهم از آغاز روز امروز مستی
تویی می، واجب آید باده خوردنتویی بت، واجب آید بت پرستی
به دوران تو منسوخ است شیشهبگردان آن سبوهای دودستی
بیا بشنو حدیث پوست کندههمه مغزم چو در مغزم نشستی
هلا ای یوسف خوبان به مصر آز قعر چه به حبل الله رستی
بگیر ای چرخ پیر چنبری پشترسن را سخت کز چنبر بجستی
منم لولی و سرنا خوش نوازمبده شکر ،نی ام را چون شکستی
به دو بوسه مخا از خشم لب راتو ده نان چون دهانها را ببستی
بلی گو نی مگو ای صورت عشقکه سلطان بلی شاه الستی
بلی تو برآردمان به بالابلی ما فرود آرد به پستی
خمش کن عشق خود مجنون خویش استنه لیلی گنجد و نی فاطمستی