غزل شمارهٔ ۳۰۴۰
چه آفتاب جمالی که از مجره گشادیدرون روزن عالم چو روز بخت فتادی
هزار سوسن نادر ز روی گل بشکفتیهزار رسم دل افزا بدان چمن بنهادی
هزار اطلس کحلی بنفشه وار دریدیکه پر و بال مریدی و جان جان مرادی
در آن زمان که به خوبی کلاه عقل ربایینه عقل پره کاهست و تو به لطف چو بادی
چه عقل دارد آن گل که پیش باد ستیزدنه از نسیم ویستش جمال و نیک نهادی
میی که کف تو بخشد دو صد خمار به ارزدچگونه گیج نگردد سر وجود ز شادی