غزل شمارهٔ ۲۷۵۸
مست می عشق را حیا نیوین باده عشق را بها نی
آن عشق چو بزم و باده جان رامی نوشد و ممکن صلا نی
با عقل بگفت ماجراهاجان گفت که وقت ماجرا نی
از روح بجستم آن صفا گفتآن هست صفا ولی ز ما نی
گفتم که مکن نهان از این مسای کفو تو زر و کیمیا نی
کاین برق حدیث تو از آن استجز جان افزا و دلربا نی
گفتا غلطی که آن نیم منما بوالحسنیم و بوالعلا نی
گفتم که به حق نرگسانتدفعم بمده به شیوهها نی
کاین غمزه مست خونی توکشتهست هزار و خونبها نی
بالله که توی که بیتوی توای کبر تو غیر کبریا نی
گر ز آنک توی و گر نهای تواز تو گذری دو دیده را نی
گر فرمایی که نیست هست استکو زهره که گویمت چرا نی
مغناطیسی و جان چو آهنمیآید مست و دست و پا نی
چون گرم شوم ز جام اولغیر تسلیم در قضا نی
چون شد به سرم میم سراسرمی را تسلیم یا رضا نی
از بهر نسیم زلف جعدتیکتا زلفی که جز دو تا نی
ای باد صبا به انتظارتاز بهر صبا و خود صبا نی
پس ما چه زنیم ای قلندراندر گره و گره گشا نی
گر ز آنک نه هر دمی خداوندکو جز سر و خاصه خدا نی
مخدومی شمس دین تبریزچون خورشیدش در این سما نی