غزل شمارهٔ ۱۶۲۶
فلکا بگو که تا کی گلههای یار گویمنبود شبی که آیم ز میان کار گویم
ز میان او مقامم کمر است و کوه و صحرابجهم از این میان و سخنِ کنار گویم
ز فراق گلستانش چو در امتحان خارمبرهم ز خار چون گل سخن از عذار گویم
همه بانگ زاغ آید به خرابههای بهمنبرهم از این چو بلبل صفت بهار گویم
گرهی ز نقد غنچه بنهم به پیش سوسنصفتی ز رنگ لاله به بنفشه زار گویم
بکشد ز کبر دامن دل من چو دلبر آیدبدرد نظر گریبان چو ز انتظار گویم
بنهد کلاه از سر خم خاص خسروانیبجهد ز مهر ساقی چو من از خمار گویم