غزل شمارهٔ ۳۸۱
آن ره که بیامدم کدامستتا بازروم که کار خامست
یک لحظه ز کوی یار دوریدر مذهب عاشقان حرامست
اندر همه ده اگر کسی هستوالله که اشارتی تمامست
صعوه ز کجا رهد که سیمرغپابسته این شگرف دامست
آواره دلا میا بدین سوآن جا بنشین که خوش مقامست
آن نقل گزین که جان فزایستوان باده طلب که باقوامست
باقی همه بو و نقش و رنگستباقی همه جنگ و ننگ و نامست
خاموش کن و ز پای بنشینچون مستی و این کنار بامست