غزل شمارهٔ ۲۰۸۰
چهار شعر بگفتم بگفت نی به از اینبلی ولیک بده اولا شراب گزین
بده به خمس مبارک مرا ششم جامیبگو بگیر و درآشام خمس با خمسین
غزال خویش به من ده غزل ز من بستاننمای چهره شعریت و شعر تازه ببین
خمار شعر نگویم خمار من بشکنبدان میی که نگنجد در آسمان و زمین
ستیزه روی مرا لطف و دلبری تو کردوگر نه سخت ادبناک بودم و مسکین
هزارساله ادب را به یک قدح ببریخمار عشق تو نگذاشت دیده شرمین
ز سایه تو جهان پر ز لیلی و مجنونهزار ویسه بسازد هزار گون رامین
وگر نه سایه نمودی جمال وحدت تودر این جهان نه قران هست آمدی نه قرین
تو آفتابی و جز تو چو سایه تابع توستگهی رود به شمال و گهی دود به یمین
گهی محیط جهان و گهی به کل فانیبه دست توست مسخر چو مهره تکوین
جمال و حسن تو ساکن چو عشق ما پیچانجبین هجر تو بیچین چو سفره ما پرچین
سکون حسن عجبتر که بیقراری ماو باز از این دو عجبتر چو سر کنی ز کمین