غزل شمارهٔ ۱۱۶۹
هست کسی صافی و زیبانظرتا بکند جانب بالا نظر
هست کسی پاک از این آب و گلتا بکند جانب دریا نظر
پا بنهد بر کمر کوه قافتا بزند بر پر عنقا نظر
تا که نظر مست شود ز آفتابتا بشود بیسر و بیپا نظر
هست کسی را مدد از نور عشقتا فتدش جمله بدان جا نظر
آب هم از آب مصفا شودهم ز نظر یابد بینا نظر
جمله نظر شو که به درگاه حقراه نیابد مگر الا نظر