غزل شمارهٔ ۱۶۱۷
بت بینقش و نگارم جز تو یار ندارمتویی آرام دل من مبر ای دوست قرارم
ز جفای تو حزینم جز عشقت نگزینمهوسی نیست جز اینم جز از این کار ندارم
تو به رخسار چو ماهی چه لطیفی و چه شاهیتو مرا پشت و پناهی ز تو آراسته کارم
جز عشقت نپذیرم جز زلف تو نگیرمکه در این عهد چو تیرم که بر این چنگ چو تارم
تن ما را همه جان کن همه را گوهر کان کنز طرب چشمه روان کن به سوی باغ و بهارم