غزل شمارهٔ ۳۰۸۳
بیا بیا که چو آب حیات درخوردیبیا بیا که شفا و دوای هر دردی
بیا بیا که گلستان ثنات میگویدبیا بیا بنما کز کجاش پروردی
بیا بیا که به بیمارخانه بیقدمتنمیرود ز رخ هیچ خستهای زردی
برآ برآ هله ای آفتاب چون بیتونمیرود ز هوا هیچ تلخی و سردی
برآ برآ هله ای مه که حیف بسیارستکه دیدهها همه گریان و تو در این گردی
بیا بیا که ولی نعمت همه کونیکه مخلص دل حیران و مهره نردی
بیا بیا و بیاموز بنده خود راکه در امامت و تعلیم و آگهی فردی