غزل شمارهٔ ۲۴۰۳
ساقی جان غیر آن رطل گرانم مدهز آنک بدادی نخست هیچ جز آنم مده
شهره نگارم ز تو عیش و قرارم ز توجان بهارم ز تو رسم خزانم مده
جان چو توی بیشکی پیش تو جان جانکیباش مرا ای یکی هر دو جهانم مده
پردگی و فاش تو آفت او باش توجان رهی باش تو جان و روانم مده
دوش بدادی مرا از کف خود باده راچون که چنینم درآ جز که چنانم مده
غیر شرابی چو زر ای صنم سیمبرهیچ ندانم دگر ز آنک ندانم مده
نیست شدم در چمن قفل بر آن در بزنهر کی بپرسد ز من هیچ نشانم مده
شیر پراکندهام زخم تو را بندهامبیتو اگر زندهام جز به سگانم مده
زان مه چون اخترم زان گل تازه و ترمبیهمگان خوشترم با همگانم مده
خسرو تبریزیان شمس حق روحیانپر شده از تو دهان زخم زبانم مده