غزل شمارهٔ ۴۲۹
عاشقی و بیوفایی کار ماستکار کار ماست چون او یار ماست
قصد جان جمله خویشان کنیمهر چه خویش ما کنون اغیار ماست
عقل اگر سلطان این اقلیم شدهمچو دزد آویخته بر دار ماست
خویش و بیخویشی به یک جا کی بودهر گلی کز ما بروید خار ماست
خودپرستی نامبارک حالتیستکاندر او ایمان ما انکار ماست
آنک افلاطون و جالینوس توستاز منی پرعلت و بیمار ماست
نوبهاری کو نوی خود بدیدجان گلزارست اما زار ماست
این منی خاکست زر در وی بجوکاندر او گنجور یار غار ماست
خاک بیآتش بننماید گهرعشق و هجران ابر آتشبار ماست
طالبا بشنو که بانگ آتشستتا نپنداری که این گفتار ماست
طالبا بگذر از این اسرار خودسر طالب پرده اسرار ماست
نور و نار توست ذوق و رنج تورو بدان جایی که نور و نار ماست
گاه گویی شیرم و گه شیرگیرشیرگیر و شیر تو کفتار ماست
طالب ره طالب شه کی بودگرچه دل دارد مگو دلدار ماست
شهر از عاقل تهی خواهد شدناین چنین ساقی که این خمار ماست
عاشق و مفلس کند این شهر رااین چنین چابک که این طرار ماست
مدرسه عشق و مدرس ذوالجلالما چو طالب علم و این تکرار ماست
شمس تبریزی که شاه دلبریستبا همه شاهنشهی جاندار ماست