غزل شمارهٔ ۲۵۸۷
ای ساکن جان من آخر به کجا رفتیدر خانه نهان گشتی یا سوی هوا رفتی
چون عهد دلم دیدی از عهد بگردیدیچون مرغ بپریدی ای دوست کجا رفتی
در روح نظر کردی چون روح سفر کردیاز خلق حذر کردی وز خلق جدا رفتی
رفتی تو بدین زودی تو باد صبا بودیمانندهٔ بوی گل با باد صبا رفتی
نی باد صبا بودی نی مرغ هوا بودیاز نور خدا بودی در نور خدا رفتی
ای خواجه این خانه چون شمع در این خانهوز ننگ چنین خانه بر سقف سما رفتی