غزل شمارهٔ ۱۱۵۳
مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیررخش کنار ندارد از او کنار مگیر
جهان شکارگهی دان ز هر طرف صیدیدرآ چو شیر به جز شیر نر شکار مگیر
هوای نفس مهارست و خلق چون شترانبه غیر آن شتر مست را مهار مگیر
وجود جمله غبارست تابش از مه ماستبه ماه پشت میار و ره غبار مگیر
بران ز پیش جهان را که مار گنج تواستتواش به حسن چو طاووس گیر و مار مگیر
چو خلق بر کف دستت نهند چون سیمابز عشق بر کف سیماب شو قرار مگیر
به حس دست بدان ار چه چشم تو بستستز گلشن ازلی گل بچین و خار مگیر
به بوی آن گل بگشاد دیده یعقوبنسیم یوسف ما را ز کرته خوار مگیر
کیست یوسف جان شاه شمس تبریزیبه غیر حضرت او را تو اعتبار مگیر