غزل شمارهٔ ۱۱۵۲
ببین دلی که نگردد ز جان سپاری سیراسیر عشق نگردد ز رنج و خواری سیر
ز زخمهای نهانی که عاشقان دانندبه خون درست و نگردد ز زخم کاری سیر
مقیم شد به خرابات و جمله رندان راخراب کرد و نشد از شراب باری سیر
هزار جان مقدس سپرد هر نفسیدر آن شکار و نشد جان از آن شکاری سیر
مثال نی ز لب یار کام پرشکرستولیک نیست چو نی از فغان و زاری سیر
بگفت تو ز چه سیری بگفتم از جز توولیک هیچ نگردم از آنچ داری سیر
نه شهر و یار شناسیم ای مسلماناناز آنک نیست دل از جام شهریاری سیر
هوای تو چو بهارست و دل ز توست چو باغکه باغ مینشود از دم بهاری سیر
چو شرمسارم از احسان شمس تبریزیکه جان مباد از این شرم و شرمساری سیر