غزل شمارهٔ ۱۴۴۵
من دلق گرو کردم عریان خراباتمخوردم همه رخت خود مهمان خراباتم
ای مطرب زیبارو دستی بزن و برگوتو آن مناجاتی من آن خراباتم
خواهی که مرا بینی ای بسته نقش تنجان را نتوان دیدن من جان خراباتم
نی مرد شکم خوارم نی درد شکم دارمزین مایده بیزارم بر خوان خراباتم
من همدم سلطانم حقا که سلیمانمکلی همه ایمانم ایمان خراباتم
با عشق در این پستی کردم طرب و مستیگفتم چه کسی گفتا سلطان خراباتم
هر جا که همیباشم همکاسه اوباشمهر گوشه که می گردم گردان خراباتم
گویی بنما معنی برهان چنین دعویروشنتر از این برهان برهان خراباتم
گر رفت زر و سیمم با سینه سیمینمور بیسر و سامانم سامان خراباتم
ای ساقی جان جانی شمع دل ویرانیویران دلم را بین ویران خراباتم
گویی که تو را شیطان افکند در این ویرانخوبی ملک دارد شیطان خراباتم
هر گه که خمش باشم من خم خراباتمهر گه که سخن گویم دربان خراباتم