غزل شمارهٔ ۱۵۰۱
منم فتنه هزاران فتنه زادمبه من بنگر که داد فتنه دادم
ز من مگریز زیرا درفتادیبگو الحمدلله درفتادم
عجب چیزی است عشق و من عجبترتو گویی عشق را خود من نهادم
بیا گر من منم خونم بریزیدکه تا خود من نمردم من نزادم
نگویم سر تو کان غمز باشدولی ناگفته بندی برگشادم