غزل شمارهٔ ۲۳۶۵
ای ز گلزار جمالت یاسمن پا کوفتهوز صواب هر خطایت صد ختن پا کوفته
ای بزاده حسن تو بیواسطه هر مرد و زنوآنگه اندر باغ عشقت مرد و زن پا کوفته
ای رخ شاهانهات آورده جان پروانهایصد هزاران شمع دل اندر لگن پا کوفته
ای دماغ عاشقان پرباده منصوریتتا دو صد حلاج عشقت بر رسن پا کوفته
لاغری جان ز ذوقت آن چنان فربه شدهمینگنجد در جهان در خویشتن پا کوفته
هدهدان اندر قفس چون زان سلیمان خوش شدندراه پریدن نبد تا در وطن پا کوفته
جان عاشق لامکان و این بدن سایه الستآفتاب جان به رقص و این بدن پا کوفته
قهقهه شادان عشقش کرد مجلس پرشکربوالحزن شادان شده با بوالحسن پا کوفته
روی و چشم شمس تبریزی گل و نسرین بکاشتدر میان نرگس و گل جسم من پا کوفته