غزل شمارهٔ ۱۵۳۶
میان ما درآ ما عاشقانیمکه تا در باغ عشقت درکشانیم
مقیم خانه ما شو چو سایهکه ما خورشید را همسایگانیم
چو جان اندر جهان گر ناپدیدیمچو عشق عاشقان گر بینشانیم
ولیک آثار ما پیوسته توستکه ما چون جان نهانیم و عیانیم
هر آن چیزی که تو گویی که آنیدبه بالاتر نگر بالای آنیم
تو آبی لیک گردابی و محبوسدرآ در ما که ما سیل روانیم
چو ما در فقر مطلق پاکبازیمبجز تصنیف نادانی ندانیم