غزل شمارهٔ ۲۱۲۹
نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُونطَیِّبَةَ النَّفْسِ بِهِ طَائِعُون
سَیِّدُنَا یُصْبِحُ یَبْتَاعُنَاأَنْفُسَنَا نَحْنُ لَهُ بَائِعُون
یَفْسُدُ إِنْ جَاعَ إِلَیٰ مَأْکَلٍنَحْنُ إِلَیٰ نَظْرَتِهِ جَائِعُون
سَوْفَ تُلَاقِیهِ بِمِیعَادِهِتَحْسَِبُ أَنَّا أَبَدًا ضَائِعُون؟