غزل شمارهٔ ۲۱۵
من از کجا غم و شادی این جهان ز کجامن از کجا غم باران و ناودان ز کجا
چرا به عالم اصلی خویش وانرومدل از کجا و تماشای خاکدان ز کجا
چو خر ندارم و خربنده نیستم ای جانمن از کجا غم پالان و کودبان ز کجا
هزارساله گذشتی ز عقل و وهم و گمانتو از کجا و فشارات بدگمان ز کجا
تو مرغ چارپری تا بر آسمان پَرّیتو از کجا و ره بام و نردبان ز کجا
کسی تو را و تو کس را به بز نمیگیریتو از کجا و هیاهای هر شبان ز کجا
هزار نعره ز بالای آسمان آمدتو تن زنی و نجویی که این فغان ز کجا
چو آدمی به یکی مار شد برون ز بهشتمیان کژدم و ماران تو را امان ز کجا
دلا دلا به سر رشته شو، مَثَل بشنوکه آسمان ز کجایست و ریسمان ز کجا
شراب خام بیار و به پختگان دردهمن از کجا غم هر خام قلتبان ز کجا
شرابخانه درآ و در از درون دربندتو از کجا و بد و نیک مردمان ز کجا
طمع مدار که عمر تو را کران باشدصفات حقی و حق را حد و کران ز کجا
اجل قفس شکند مرغ را نیازارداجل کجا و پر مرغ جاودان ز کجا
خموش باش که گفتی بسی و کس نشنیدکه این دهل ز چه بامست و این بیان ز کجا