غزل شمارهٔ ۲۰۲۰
ای خدا این وصل را هجران مکنسرخوشان عشق را نالان مکن
باغ جان را تازه و سرسبز دارقصد این مستان و این بستان مکن
چون خزان بر شاخ و برگ دل مزنخلق را مسکین و سرگردان مکن
بر درختی کآشیان مرغ توستشاخ مشکن مرغ را پران مکن
جمع و شمع خویش را برهم مزندشمنان را کور کن شادان مکن
گرچه دزدان خصم روز روشنندآنچ میخواهد دل ایشان مکن
کعبه اقبال این حلقه است و بسکعبه امید را ویران مکن
این طناب خیمه را برهم مزنخیمه توست آخر ای سلطان مکن
نیست در عالم ز هجران تلخترهرچه خواهی کن ولیکن آن مکن