غزل شمارهٔ ۳۰۴۲
چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داریمکش تو دامن خود را که شرط نیست بیاری
نه بند گردد بندی نه دل پذیرد پندیچو تنگ شکرقندی توام درون کناری
طراوت سمنی تو چه رونق چمنی تومگر تو عین منی تو مگر تو آینه واری
چه نور پنج و ششی تو که آفت حبشی توچو خوان عشق کشی تو ز سنگ آب برآری
چه کیمیای زری تو چه رونق قمری توچو دل ز سینه بری تو هزار سینه بیاری
ز خلق جمله گسستم که عشق دوست بسستمچو در فنا بنشستم مرا چه کار به زاری
بسوخت عشق تو خرمن نه جان بماند نه این تنجوی نیابی تو از من اگر هزار فشاری
برون ز دور زمانی مثال گوهر کانینشستهایم چو جانی اگر کشی و بداری
ز جام شربت شافی شدم به عشق تو لافیبیامدم زر صافی اگر تو کوره ناری
کف از بهشت بشوید چو باغ عشق تو گویدکز او جواهر روید اگر چه سنگ بکاری
دلی که عشق نوازد در این جهان بنسازدازانک مینگذارد که یک زمانش بخاری
تو شمس خسرو تبریز شراب باقی برریزبراق عشق بکن تیز که بس لطیف سواری