غزل شمارهٔ ۲۲۳۶
جانا توی کلیم و منم چون عصای توگه تکیه گاه خلقم و گه اژدهای تو
در دست فضل و رحمت تو یارم و عصاماری شوم چو افکندم اصطفای تو
ای باقی و بقای تو بیروز و روزگارشد روز و روزگار من اندر وفای تو
صد روز و روزگار دگر گر دهی مرابادا فدای عشق و فریب و ولای تو
دل چشم گشت جمله چو چشمم به دل بگفتبیکام و بیزبان عجب وصفهای تو
زان دم که از تو چشم خبر برد سوی دلدل میکند دعای دو چشم و دعای تو
میگردد آسمان همه شب با دو صد چراغدر جست و جوی چشم خوش دلربای تو
گر کاسه بینوا شد ور کیسه لاغریصد جان و دل فزود رخ جان فزای تو
گر خانه و دکان ز هوای تو شد خرابدرتافت لاجرم به خرابم ضیای تو
ای جان اگر رضای تو غم خوردن دل استصد دل به غم سپارم بهر رضای تو
از زخم هاون غم خود خوش مرا بکوبزین کوفتن رسد به نظر توتیای تو
جان چیست نیم برگ ز گلزار حسن تودل چیست یک شکوفه ز برگ و نوای تو
خامش کنم اگر چه که گوینده من نیمگفت آن توست و گفتن خلقان صدای تو