غزل شمارهٔ ۴۰۶
چند گویی که: «چه چارهست و مرا درمان چیست؟»چارهجوینده که کردهست تو را خود، آن چیست؟
چَنْد باشَد غَمِ آنَت که زِ غَم، جان بِبَرَم؟خود نَباشَد هَوَسِ آنْک بِدانی جان چیست؟
بویِ نانی که رِسیدهست، بَر آن بوی، بُرو!تا هَمان بوی دَهَد شَرْح، تو را کاین نان چیست
گر تو، عاشِق شدهای، عِشْقِ تو، بُرْهانِ تو، بَسوَر تو عاشِق نَشُدی پَس طَلَبِ بُرْهان چیست؟
این قَدَر عَقْل نَداری که ببینی آخَرگر نه شاهیست، پسْ این بارگَهِ سُلْطان چیست
گر نَه اَنْدَر تتق اَزْرَق، زیباروییستدَر کَفِ روح، چُنین مَشْعَلِهیِ تابان چیست؟
چونک از دور، دِلَت هَمْچو زَنان میلَرْزَدتو چِه دانی کِه دَر آن جَنْگ، دِلِ مَرْدان چیست؟
آتَشِ دیدِهیِ مَرْدان، حَجَبِ غِیْب بِسوخْتتو، پَسِ پَرْدِه نِشَسْتِه کِه بِه غِیْب، ایمان چیست؟
شَمْسِ تَبْریز اَگَر نیست مُقیم اَنْدَر چَشْمچِشْمِهیِ شَهْد اَز او دَر بُنِ هَر دَنْدان چیست؟