غزل شمارهٔ ۲۶۴۳
ای شاه تو ترکی عجمی وار چراییتو جان و جهانی تو و بیمار چرایی
گلزار چو رنگ از صدقات تو ببردندگلزار بده زان رخ و پرخار چرایی
الحق تو نگفتی و دم باده او گفتای خواجه منصور تو بر دار چرایی
در غار فتم چون دل و دلدار حریفنددلدار چو شد ای دل در غار چرایی
آن شاه نشد لیک پی چشم بد این گوگر شاه بشد مخزن اسرار چرایی
گر بیخ دلت نیست در آن آب حیاتشای باغ چنین تازه و پربار چرایی
گر راه نبردهست دلت جانب گلزارخوش بو و شکرخنده و دلدار چرایی
گر دیو زند طعنه که خود نیست سلیمانای دیو اگر نیست تو در کار چرایی
بر چشمه دل گر نه پری خانه حسن استای جان سراسیمه پری دار چرایی
ای مریم جان گر تو نهای حامل عیسیزان زلف چلیپا پی زنار چرایی
گر از می شمس الحق تبریز نه مستیپس معتکف خانه خمار چرایی