غزل شمارهٔ ۱۵۵۴
چون ذره به رقص اندرآییمخورشید تو را مسخر آییم
در هر سحری ز مشرق عشقهمچون خورشید ما برآییم
در خشک و تر جهان بتابیمنی خشک شویم و نی تر آییم
بس ناله مسها شنیدیمکای نور بتاب تا زر آییم
از بهر نیاز و درد ایشانما بر سر چرخ و اختر آییم
از سیمبری که هست دلبراز بهر قلاده عنبر آییم
زان خرقه خویش ضرب کردیمتا زین به قبای ششتر آییم
ما صرف کشان راه فقریمسرمست نبیذ احمر آییم
گر زهر جهان نهند بر مااز باطن خویش شکر آییم
آن روز که پردلان گریزنددر عین وغا چو سنجر آییم
از خون عدو نبیذ سازیموانگه بکشیم و خنجر آییم
ما حلقه عاشقان مستیمهر روز چو حلقه بر در آییم
طغرای امان ما نوشت اوکی از اجلی به غرغر آییم
اندر ملکوت و لامکان مابر کره چرخ اخضر آییم
از عالم جسم خفیه گردیمدر عالم عشق اظهر آییم
در جسم شدهست روح طاهربیجسم شویم و اطهر آییم
شمس تبریز جان جان استدر برج ابد برابر آییم