غزل شمارهٔ ۱۳۶۴
ایها النور فی الفؤاد تعالغایه الجد و المراد تعال
انت تدری حیاتنا بیدیکلا تضیق علی العباد تعال
ایها العشق ایها المعشوقحل عن الصد و العناد تعال
یا سلیمان ذی الهداهد لکفتفقد بالافتقاد تعال
ایها السابق الذی سبقتمنک مصدوقه الوداد تعال
فمن الهجر ضجت الارواحانجر العود یا معاد تعال
استر العیب و ابذل المعروفهکذا عاده الجواد تعال
چه بود پارسی تعال بیایا بیا یا بده تو داد تعال
چون بیایی زهی گشاد و مرادچون نیایی زهی کساد تعال
ای گشاد عرب قباد عجمتو گشایی دلم به یاد تعال
ای درونم تعال گویان تووی ز بود تو بود و باد تعال
طفت فیک البلاد یا قمرابیمحیطا و بالبلاد تعال
انت کالشمس اذ دنت و نأتیا قریبا علی العباد تعال