غزل شمارهٔ ۱۶۱۴
بزن آن پرده دوشین که من امروز خموشمز تف آتش عشقت من دلسوز خموشم
منم آن باز که مستم ز کله بسته شدستمز کله چشم فرازم ز کله دوز خموشم
ز نگار خوش پنهان ز یکی آتش پنهانچو دل افروخته گشتم ز دلفروز خموشم
چو بدیدم که دهانم شد غماز نهانمسخن فاش چه گویم که ز مرموز خموشم
به ره عشق خیالش چو قلاووز من آمدز رهش گویم لیکن ز قلاووز خموشم
ز غم افروخته گشتم به غم آموخته گشتمز غم ار ناله برآرم ز غم آموز خموشم