غزل شمارهٔ ۳۲۰۶
اضحکنی بنظرة، قلت له فهکذیشرفنی بحضرة، قلت له فهکذی
جاء امیر عشقه ازعجنی جنودهامددنی بنصرة، قلت له فهکذی
جملنی جماله، نورنی هلالهاطربنی بسکرة، قلت له فهکذی
یسکن فی جوارنا، تسکن منه نارنایدهشنا بعشرة، قلت له فهکذی
نور وجهه الدجی، صدق لطفهالرجااکرمنی بزورة، قلت له فهکذی
نال فؤادی کأسه عظمه و بأسهفاز به بخمرة، قلت له فهکذی
من تبریز شمس دین یسمع منی الانینیکرمنی بسفرة، قلت له فهکذی