غزل شمارهٔ ۱۶۱۰
منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارمکه بر آن کس که نه عاشق به جز انکار ندارم
دل غیر تو نجویم سوی غیر تو نپویمگل هر باغ نبویم سر هر خار ندارم
به تو آوردم ایمان دل من گشت مسلمانبه تو دل گفت که ای جان چو تو دلدار ندارم
چو توی چشم و زبانم دو نبینم دو نخوانمجز یک جان که توی آن به کس اقرار ندارم
چو من از شهد تو نوشم ز چه رو سرکه فروشمجهت رزق چه کوشم نه که ادرار ندارم
ز شکربوره سلطان نه ز مهمانی شیطانبخورم سیر بر این خوان سر ناهار ندارم
نخورم غم نخورم غم ز ریاضت نزنم دمرخ چون زر بنگر گر زر بسیار ندارم
نخورد خسرو دل غم مگر الا غم شیرینبه چه دل غم خورم آخر دل غمخوار ندارم
پی هر خایف و ایمن کنمی شرح ولیکنز سخن گفتن باطن دل گفتار ندارم
تو که بیداغ جنونی خبری گوی که چونیکه من از چون و چگونه دگر آثار ندارم
چو ز تبریز برآمد مه شمس الحق و دینمسر این ماه شبستان سپهدار ندارم