غزل شمارهٔ ۲۳۱۴
ای روی تو رویم را چون روی قمر کردهاجزای مرا چشمت اصحاب نظر کرده
باد تو درختم را در رقص درآوردهیاد تو دهانم را پرشهد و شکر کرده
دانی که درخت من در رقص چرا آیدای شاخ و درختم را پربرگ و ثمر کرده
از برگ نمینازد وز میوه نمییازدای صبر درختم را تو زیر و زبر کرده