غزل شمارهٔ ۳۱۷۴
صد دل و صد جان بدمی دادمیوز جهت دادن جان شادمی
ور تن من خاک بدی این نفسجمله گل و عشق و هوس زادمی
از جهت کشت غمش آبمیوز جهت خرمن او بادمی
گر ندمیدی غم او در دلمچون دگران بیدم و فریادمی
گر نبدی غیرت شیرین منفخر دو صد خسرو و فرهادمی
گر نشکستی دل دربان رازقفل جهان را همه بگشادمی
ور همدانم نشدی پای گیرهمره آن طرفهٔ بغدادمی
بس که همه سهو و فراموشیمگر نبدی یاد تو من یادمی
بس! که برد سر و پی این زبانحسره که من سوسن آزادمی