غزل شمارهٔ ۲۸۴۹
ز بهار جان خبر ده هله ای دم بهاریز شکوفههات دانم که تو هم ز وی خماری
بشکف که من شکفتم تو بگو که من بگفتمصفت صفا و یاری ز جمال شهریاری
اثری که هست باقی ز ورای وهم اکنونبرود به آفتابی که فزود از شراری
چو رسید نوبهاران بدرید زهره دیچو کسی به نزع افتد بزند دم شماری
همه باغ دام گشته همه سبزفام گشتهگل و لاله جام بر کف که هلا بیا چه داری
گل و لالهها چو داماند و نظاره گر چو صیدیکه شکوفهها چو دام و همه میوهها شکاری
به سمن بگفت سوسن به دو چشم راست روشنکه گذاشت خاک خاکی و گذاشت خار خاری
صنما چه رنگ رنگی ز شراب لطف دنگیبر شاه عذرت این بس که خوشی و خوش عذاری
رخ لاله برفروزان و رمان ز چشم نرگسکه به چشم شوخ منگر به بتان به طبل خواری
چو نسیم شاخهها را به نشاط اندرآردبوزد به دشت و صحرا دم نافه تتاری
چو گذشت رنج و نقصان همه باغ گشت رقصانکه ز بعد عسر یسری بگشاد فضل باری
همه شاخههاش رقصان همه گوشههاش خندانچو دو دست نوعروسان همه دستشان نگاری
همه مریمند گویی به دم فرشته حاملهمه حوریند زاده ز میان خاک تاری
چو بهشت جمله خوبان شب و روز پای کوبانسر و آستین فشانان ز نشاط بیقراری
به بهار ابر گوید بدی ار نثار کردمجهت تو کردم آن هم که تو لایق نثاری
به بهار بنگر ای دل که قیامت است مطلقبد و نیک بردمیده همه ساله هر چه کاری
که بهار گوید ای جان دم خود چو دانهها دانبنشان تو دانه دم که عوض درخت آری
چو گشاد رازها را به بهار آشکاراچه کنی بدین نهانی که تو نیک آشکاری