غزل شمارهٔ ۱۷۷۱
شد ز غمت خانهٔ سودا دلمدر طلبت رفت به هر جا دلم
در طلب زُهرهرخِ ماهرومینگرد جانب بالا دلم
فرش غمش گشتم و آخر ز بخترفت بر این سقف مصفا دلم
آه که امروز دلم را چه شد!دوش چه گفته است کسی با دلم؟
از طلب گوهر گویای عشقموج زند موج چو دریا دلم
روز شد و چادر شب میدَرَددر پی آن عیش و تماشا دلم
از دل تو در دل من نکتههاستاه چه ره است از دل تو تا دلم
گر نکنی بر دل من رحمتیوای دلم وای دلم وا دلم
ای تبریز از هوس شمس دینچند رود سوی ثریا دلم