غزل شمارهٔ ۹۳۶
مرا عقیق تو باید شکر چه سود کندمرا جمال تو باید قمر چه سود کند
چو مست چشم تو نبود شراب را چه طربچو همرهم تو نباشی سفر چه سود کند
مرا زکات تو باید خزینه را چه کنممرا میان تو باید کمر چه سود کند
چو یوسفم تو نباشی مرا به مصر چه کارچو رفت سایه سلطان حشر چه سود کند
چو آفتاب تو نبود ز آفتاب چه نورچو منظرم تو نباشی نظر چه سود کند
لقای تو چو نباشد بقای عمر چه سودپناه تو چو نباشد سپر چه سود کند
شبم چو روز قیامت دراز گشت ولیدلم سحور تو خواهد سحر چه سود کند
شبی که ماه نباشد ستارگان چه زنندچو مرغ را نبود سر دو پر چه سود کند
چو زور و زهره نباشد سلاح و اسب چه سودچو دل دلی ننماید جگر چه سود کند
چو روح من تو نباشی ز روح ریح چه سودبصیرتم چو نبخشی بصر چه سود کند
مرا به جز نظر تو نبود و نیست هنرعنایتت چو نباشد هنر چه سود کند
جهان مثال درختست برگ و میوه ز توستچو برگ و میوه نباشد شجر چه سود کند
گذر کن از بشریت فرشته باش دلافرشتگی چو نباشد بشر چه سود کند
خبر چو محرم او نیست بیخبر شو و مستچو مخبرش تو نباشی خبر چه سود کند
ز شمس مفخر تبریز آنک نور نیافتوجود تیره او را دگر چه سود کند