غزل شمارهٔ ۲۷۶۷
گر یار لطیف و باوفاییور از دل و جان از آن مایی
خواهم که در این میان درآییای ماه بگو که کی برآیی
چون صورت جان لطیف کاریاز حلقه چرا تو برکناری
وز یارک خود دریغ داریای ماه بگو که کی برآیی
برخیز که ما و تو چو جانیموز رازک همدگر بدانیم
آخر نه من و تو یارکانیمای ماه بگو که کی برآیی
دریاب که بر در خداییمآخر بنگر که ما کجاییم
تا رقص کنان ز در درآییمای ماه بگو که کی برآیی
ای جان و جهان چرا چنینیچون یارک خویش را نبینی
در گوشه روی ترش نشینیای ماه بگو که کی برآیی
چونی تو و آن دل لطیفتو آن صورت و قامت ظریفت
خواهم که شوم شبی حریفتای ماه بگو که کی برآیی
در جمله عالم الهیوز دامن ماه تا به ماهی
آن شد که تو گویی و بخواهیای ماه بگو که کی برآیی