گنج

غزل شمارهٔ ۱۳۹۹

هر نفسی تازه‌ترم کز سر روزن بپرمچونکه بهارم تو شهی‌، باغ توام، شاخِ ترم
چونکه توی میر مرا، در بر خود گیر مراخاک تو بادا کلهم‌، دست تو بادا کمرم
چونکه تو دست شفقت بر سر ما داشته‌اینیست عجب گر ز شرف بگذرد از چرخ سرم