پرش به محتوا

گنج

خسرونامه

بخش ۱ - بسم اللّه الرحمن الرحیمبنام آنکه گنج جسم و جان ساخت بخش ۲ - در نعت سیدالمرسلین خاتم النبیین صلی اللّه علیه و آله و سلمثنایی کان ورای عقل و جانست بخش ۳ - در فضیلت امیرالمؤمنین ابوبكر صدّیقامام اهل دین سلطان اوّل بخش ۴ - در فضیلت امیرالمؤمنین عمر فاروقچراغ جنّت و شمع دو عالم بخش ۵ - در فضیلت امیرالمؤمنین عثمان بن عفّانجهان معرفت دریای عرفان بخش ۶ - در فضیلت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلامسپهر معرفت خورشید انور بخش ۷ - در فضیلت امیرالمؤمنین حسن علیه السلامامامی کو امامت را حسن بود بخش ۸ - در فضیلت امیرالمؤمنین حسین علیه السلامامامی کافتاب خافقینست بخش ۹ - در فضیلت امام ابوحنیفهجهان را هم امام و هم خلیفه بخش ۱۰ - در فضیلت امام شافعیکسی کو ابن عمّ مصطفی بود بخش ۱۱ - در مدح خواجه سعدالدّین ابوالفضلخدا را آنکه محبوب و حبیبست بخش ۱۲ - سبب نظم كتابالا ای کارفرمای معانی بخش ۱۳ - در پرداختن این داستانالا ای جوهر قدسی کجایی بخش ۱۴ - آغاز داستانالا ای بلبل دستان زننده بخش ۱۵ - آغاز داستانکنیزی بود قیصر را در ایوان بخش ۱۶ - آغاز داستانکنیزک را چو وقت مرگ آمد بخش ۱۷ - دیدن گل هرمز را در باغ و عاشق شدنالا ای پیک باز تیز پرواز بخش ۱۸ - خطاب با حقیقت جان در معنی زاری كردن گلرخالا ای قمری مست خوش آواز بخش ۱۹ - گفتار در رخصت دادن دایه گلرخ را در عشق هرمز و حیله ساختنبدایه گفت دل بر خود نهادم بخش ۲۰ - پاسخ دادن هرمز دایه راچو از دایه سخن بشنود هرمز بخش ۲۱ - دگر بار رفتن دایه پیش هرمزبه گل گفتا که رفتم بار دیگر بخش ۲۲ - آغاز عشقنامۀ خسرو و گلالا ای درّ دریای معالی بخش ۲۳ - زاری هرمز در عشق گل پیش دایهچنین گفت آنکه بحری بود در گفت بخش ۲۴ - رسیدن گل و هرمز در باغ و سرود گفتن با ربابچو دایه آن دو دلبر را چنان دید بخش ۲۵ - خواستگاری شاه اصفهان از گلچنین گفت آن سخن سنج سخندان بخش ۲۶ - طلب کردن قیصر باج و خراج از پادشاه خوزستان و رفتن هرمز به رسولیالا ای فاخته خوش حلقی آخر بخش ۲۷ - نامه نوشتن گل به خسرو در فراق و ناخوشیالا ای خوش تذرو سبز جامه بخش ۲۸ - رسیدن نامهٔ گل به خسرو و زاری کردن او و رفتن در پی گل به اسپاهانالا ای منطق طیر معانی بخش ۲۹ - رفتن خسرو به طبیبی بر بالین گلرخالا ای سبز طاووس مقدّس بخش ۳۰ - بیمار گشتن جهان‌افروز خواهر شاه اصفهان و رفتن هرمز به‌طبیبی بر بالین او و عاشق شدن او بر هرمزالا ای شهسوار رخش معنی بخش ۳۱ - بیمار گشتن جهان افروز یکی چابک کنیزک داشت کوچک بخش ۳۲ - بیمار گشتن جهان افروزچه گلرخ دایه را جان داده میدید بخش ۳۳ - دفن کردن گل دایه را و رفتن با خسرو به رومالا ای شاخ طوبی شکل چونی بخش ۳۴ - رفتن خسرو و گل بباغز شهرآرای چون بگذشت یک ماه بخش ۳۵ - عشرت كردن گل و خسرو باهمشبی خوشتر ز نوروز جوانی بخش ۳۶ - صفت جشن خسرونشسته شاه رومی همچو جمشید بخش ۳۷ - نواختن مطربدرآمداِکدشی دوشیزه ناگاه بخش ۳۸ - غزل گفتن ارغنون ساز در مجلس خسرو و عشرت كردنمی جان پرورم ده در صبوحی بخش ۳۹ - در صفت چنگیکی پیری که او در پشت خم داشت بخش ۴۰ - در صفت دفیکی صورت درآمد ماه پیکر بخش ۴۱ - در صفت نییکی طاوس فر بگرفته ماری بخش ۴۲ - در صفت بربطبتی خوشبوی همچون مشک بویا بخش ۴۳ - آگاهی یافتن شاه اسپاهان از بردن هرمز گل راالا ای روشنایی بخش بینش بخش ۴۴ - رشك حسنا در كار گل و قصد كردنچنین گفت آنکه استاد جهان بود بخش ۴۵ - بازگردیدن بسر قصهالا ای کبک کهسار معانی بخش ۴۶ - آگاهی یافتن خسرو از پیدا شدن گلچنین گفت آن حکیم نغز پاسخ بخش ۴۷ - بازگفتن حُسنا مكر خود با خسروفغان برداشت آن مسکین مکّار بخش ۴۸ - نامه نوشتن قیصر بشاه سپاهانبگفت این و دبیری را بفرمود بخش ۴۹ - لشکر کشیدن قیصر و خسرو به جانب سپاهانچو خود بر لوح زنگاری قلم زد بخش ۵۰ - رزم خسرو با شاه سپاهان و كشته شدن شاه سپاهانبرامد نالهٔ کوس از در شاه بخش ۵۱ - رفتن خسرو بدریا بطلب گلشه القصه ز پیش او بدر شد بخش ۵۲ - از سر گرفتن قصّهالا ای مرغ پیش اندیش چالاک بخش ۵۳ - رسیدن خسرو و جهان افروز و یاران بكوه رخام و دیدن پیر نصیحت گوچو بگذشتند ازان دریای خونخوار بخش ۵۴ - وداع هرمز پیر را و رفتنش بجانب رومبآخر خسرو از وی ره نشان خواست بخش ۵۵ - آگاهی یافتن قیصر از آمدن خسروچو از خسرو شه قیصر خبر یافت بخش ۵۶ - از سر گرفتن قصّهالا ای طوطی طوبی نشین خیز بخش ۵۷ - آگاهی یافتن خسرو از گلچوصبح پرده در از پرده دم زد بخش ۵۸ - از سر گرفتن قصهالا ای هدهد زرّین پر عشق بخش ۵۹ - آغاز نامۀ گل بخسروبه صدره نامه‌ای آغاز کردم بخش ۶۰ - در صفت مویالا ای موی مشکین رنگ آخر بخش ۶۱ - رسیدن نامۀ گل بخسروالا ال عندلیب شاخ بینش بخش ۶۲ - آمدن فرّخ بترکستان بطلب گلبگفت این وز پیش شاه برخاست بخش ۶۳ - آگاهی یافتن شاپور از آمدن فرّخ و گلرخ و گرفتاری گل و گریختن فرّخبشب فرخ چو مرد کاروانی بخش ۶۴ - نامهٔ خسرو به شاپوربنام آنکه جان را زونشان نیست بخش ۶۵ - رزم خسرو با شاپوربآخر کار حرب آغاز کرد او بخش ۶۶ - رسیدن خسرو و گل با هم و رفتن به رومزمانی بود گل چون ماه در میغ بخش ۶۷ - باز رفتن بسر قصّهالا ای پیک راه بی نهایت بخش ۶۸ - از سر گرفتن قصّهالا ای ترجمان نفس گویا بخش ۶۹ - سپری شدن کار خسروچنین گفت او که کرد از وی روایت بخش ۷۰ - در وفات قیصر و پادشاهی جهانگیرچنین گفت آنکه پیر راستان بود بخش ۷۱ - در خاتمت کتاب گویدالا ای شاهباز ساعد شاه