بخش ۴۰ - در صفت دف
یکی صورت درآمد ماه پیکرنهاده همچو گردون پای بر سر
رخی مانند ماه آسمان داشتولیک از پنج ماه نوفغان داشت
تپانچه بر رخ چون ماه میخوردچنان کز درد آن فریاد میکرد
چنان میتافت رویش از برون دستکه از چستی بچنبر می برون جست
چو آوازش بچنبر جان برآوردسر بسیار کس در چنبر آورد
چو گردون چنبری گشت آشکارهجلاجل چنبرش همچون ستاره
سه چیز مختلف او را تن آمدز حیوان ونبات و معدن آمد
دو روی و چار گوشش بود و سرنهبسی زد حلقه از هر سوی و درنه
چو می بنواخت از مهر دلش دوستازان شادی نمیگنجید در پوست
اگرچه دید روی دوست بیروننیامد پیش او از پوست بیرون
اگرچه پوست از آهو رسیدشولی شیرافگنی نیکو رسیدش
چو آن بی پا و سر برداشت آوازنمیدانست کس از پای، سر، باز
چو آواز خوشش بیهوش میداشتخوش آوازی خود را گوش میداشت
بهر پرده رهش پیوسته بودیولکین پردهٔ او بسته بودی
نگاری ماهروی از پرده برخاستبزد آن کوژ را در پردهٔ راست