بخش ۸ - در فضیلت امیرالمؤمنین حسین علیه السلام
امامی کافتاب خافقینستامام از ماه تا ماهی حسینست
چو خورشیدی جهان را خسرو آمدکه نه معصوم پاکش پس رو آمد
چو آن خورشید اصل خاندانستبمهرش نه فلک از پی روانست
چراغ آسمان مکرمت بودجهان علم و بحر معرفت بود
بهمّت هر دو عالم کم گرفتهولی نورش همه عالم گرفته
رخ او بود خورشید الهیشبی تاریک، مویش از سیاهی
کسی کو آفتاب و شب بهم خواستحسن آن از حسین آمد بهم راست
امام ده و دو حق کرد قسمتکه هر یک پردهیی سازد ز عصمت
ده و دو پرده زان آمد پدیدارحسینی بود امّا پردهیی زار
ببرد این راه او گر مبتلا بودولی خونریز او در کربلا بود
اگر هستی تو اهل پردهٔ رازازین پرده بزاری میده آواز
بسی خون کردهاند اهل ملامتولی این خون نخسبد تا قیامت
هر آن خونی که بر روی زمانهستبرفت از چشم و این خون جاودانهست
چو ذاتش آفتاب جاودان بودز خون او شفق باقی ازان بود
چو آن خورشید دین شد ناپدیداردر آن خون چرخ میگردد چو پرگار