بخش ۶۰ - در صفت موی
الا ای موی مشکین رنگ آخرشدم مویی نیم از سنگ آخر
الا ای مشکموی افتادهام منچو موی تو به روی افتادهام من
منم چون موی تو در چین نشستهتو در رومی کمر بر موی بسته
چو مویی گر رسم ای دوست با توبرون آیم چو موی از پوست با تو
چومویت مشکبار آمد سفر کنسحرگه بر صبامویی گذر کن
مرا مویی ز حال خود خبر دهز مویت مژدهٔ باد سحرده
مرا از خود سر مویی کن آگاهکه چون موی توام افتاده در راه
بچشم آمد سر مویی فراقمچو موی ابرویت، پیوسته طاقم
چو مویم، در غم آن موی مشکینبمویی در نمیاید ترا این
چو موی از من بپشت افتادهیی بازمکن این سرکشی چون مویت آغاز
اگر یک موی تو بینم ز سوییبسر پیش تو بازآیم چو مویی
اگر یک موی برگویم ز دردمچو مویی در رباید باد سردم
چو مویی زان بچشمت در نیایمکه در چشم تو مویی مینمایم
چو مویی گشتم و چه جای مویستکه از مویی کمم این را چه رویست
تنم گرچه چو مویی مینمایدولی با تو بمویی درنیاید
چو مویی شد تن من از نزاریبمویی مینیابم از تو یاری
بمویی گر ز تو یاریم بودیچو مویت کی نگونساریم بودی
بمویی دل ده این بیخویشتن راکه قوّت باشد از مویی رسن را
اگر باشی بمویی دستگیرمبرون آری چو مویی از خمیرم
چو موی تو به پا افتادهام پستسر مویی سزد گر بر نهی دست
منم مویی بکوهی غم گرفتارچنین مویی نگر زیر چنان بار
چو مویت کی بتو خواهم رسیدنکه مویی کوه نتواند کشیدن
ز باریکی، بمویی نیست زورمکه من مویی میان بسته، چو مورم
ره عشق تو باریکست چون مویچو مویی، من بمویی کردهام روی
ز تو مویی نخواهم گشت آگاهچگونه موی برمویی برد راه
بمویی گر ببندی بندبندمنیم قادر که مویی برکشندم
تن من گر نه کم از موی بودیمرا نیروی مویی روی بودی
چو مویی شد تنم از ناتوانیترا زین موی کی باشد نشانی
سر مویی اگر در شانه داریمن آن مویم که داری یا نداری
چو مویی کردهام بیتو تن از توچو موی تو شکن دارم من از تو
چو مویی سرکشی پیوست بر منفرو بندی بمویی دست بر من
چو موی، اینکار را رویی ندارمکه زور بازوی مویی ندارم
بمویی مانم از زاری کنون منسر مویی ز سر کردم برون من
اگر من همچو مویی تن نمایمچو موی از زیر پیراهن نمایم
چو مویی گر بپیراهن برافتمز هر مویی بسرگردن برافتم
چنان زارم که ازمویی بصد رویبهر مویی که دارم کی برم بوی
چو مویی بیتو زار و مستمندمبتو آویخته چون مو ببندم
دلم مویی نپیچد از بَرِتوبمویش میکشم تا بر دَرِ تو
چو موی تو دلم را نیست در دستبمویی مینگردد این دل مست
چو از موییست دل شوریدهٔ منچو مو از سر برون شد دیدهٔ من
اگر دربندم آری همچو مویتچو مویی سر نهم بر خاک کویت
چو مویی گر ببرّی سر به هیچمچو مویت سر ز خطّ تو نپیچم
نپیچم سر ز موی تو به سوییکه دل آویختست از تو به مویی
اگر چون موی سر پیچد دل از توچو مویش بند آید حاصل از تو
ندارم من چو موی تو سَرِ خویشکه چون موی تو میافتم پس و پیش
اگر چون موی در تابم کنی هیچنپیچم سر چو موی از تاب و از پیچ
چو مویت گر دراندازی برویمنیایم بر تو بیرون همچو مویم
چو یک موی توام به از دو عالمنیارم دید یک مو از سرت کم
چو مویی بر نمیگیری به هیچمچگونه همچو مویی بر تو پیچم
گرت از من چو مویی سر نگرددپس از من با تو مویی در نگردد
تو کی باشی چو من چون موی در بندکه با کس نیستت چون موی پیوند
چه گر آیی مراچون موی بینیچو موی مژّه بر چشمم نشینی
نگردد از تو مویی کم اگر توسر مویی کنی بر من گذر تو
چو مویی در سیاهی ماندهام منز موی مژّه خون افشاندهام من
چو موی مژّه سرتیزی کن آخربمویی قصد خونریزی کن آخر
همی خواهم من سرگشته چون مویچو موی مژّه با تو روی در روی
گرفته موی تو مست اوفتادهچو موی مژّه لب بر هم نهاده
ز دستم تا برفت آن موی چون شستچو موی مژّه برهم میزنم دست
اگر مویی بود باقی ز عالمرسیم آخر چو موی مژّه باهم
همی بافم هزاران حیله چون مویمگر مویی ز تو بنمایدم روی
چو مویم گر فرود آری بر خویشچو مویت بر تو اندازم سر خویش
چو مویی پیش تو بر فرق آیممیان خون چو مویی غرق آیم
منم چو موی بی آن روی ماندهبسی سرگشته تر از موی مانده
چو مویت دور از روی توام منبسر گردانی موی توام من
چو مویت تا کی اندر بند چینمچو موی خویش بنشان بر زمینم
اگر چون موی گرد تو بر آیمچو می از شادی آن بر سر آیم
منم مویی شده از عشق رویتتویی در پایم افگنده چو مویت
چو افگندی مرا چون موی در پایبیار آن موی تا برخیزم از جای
گرم موی تو دست آویز گرددچو موی این خسته دل سر تیز گردد
منم یک موی با صد عیش ناخوشز بهر تو بهر مویی بلاکش
چو مویم بی رخت افتاده در شستبمانده همچو مویی درهم و پست
تنم بی روی تو مانند مویستچو مویم بیتو کارم پشت رویست
چو مویی هجرت آرد روی بر منهمی با تیغ خیزد موی بر من
چو از موی دو تای تو جدایمچو مویت مانده با پشت دوتایم
من چون موی را کس غمخوری نیستغمم را همچو موی تو سری نیست
سیه بیتو چو مویم عالم از تستبهر مویی مرا گویی غم از تست
سر موییست جمعیّت ز رویتازان بیتو پریشانم چو مویت
چو موی افتادهام بر روی پیوستکه می ندهد مرا مویی ز تو دست
اگر مویی شود پیراهن توندانم بود مویی بر تن تو
چومویی چند گردانی بخونمکه چون مویی نمیپرسی که چونم
چو مویی تا دلم بشکافتی توچو موی من ز من سر تافتی تو
تن من همچو مویی چند داریچو مویم تابکی در بندداری
چو مویم کردی و خونم بخوردیولیک از جور مویی کم نکردی
چو مویی گشتهام بنمای روییترا کمتر بود این غم بمویی
منم مویی ره عالم گرفتهتویی مویی ز عالم کم گرفته
چو بی موی تو ای سرکش بماندمچو مویت پای بر آتش بماندم
ز من تا مرگ مویی در میانستنگه کن درتنم کان موی آنست
اگرچه همچو مویی ناتوانمچو موی لقمه بر چشمت گرانم
چو موی تو کجا برسر نشینمکه چون مویم نشاندی بر زمینم
مرا گرچه بمویی راه هم نیستز بیداد توام یک موی کم نیست
بر این بیدل بمویی خواب بستیچو موی خود وفا بر هم شکستی
وفانیست ازتو مویی روی هرگزز ناخن برنیاید موی هرگز
وفاناید سر مویی ز سر مستنیاید موی بیرون از کف دست
منم مویی که خون گریم زرشکتترا خود تر نشد مویی ز اشکت
ز سودا پختن تو موی بردمسر مویی مکن صفرا که مردم
مکن بر موی صفرا، زین چه خیزدمکن چون موی ازان صفرا بریزد
شدم مویی مبادا کینت بامنکه مویی درنگیرد اینت با من
چراگفتی چو مویی هیچ هیچیچو مویت تا کی آخر پیچ پیچی
چو مویی من نیم باتو بزاریچو مویی بر زمینم کش بخواری
چو مار موی پیچانت ای سبک روحدلم را کرد از یک موی مجروح
چو مویی گشتم از رنج جراحتچگونه موی داند رنج و راحت
ز تو قسمم بود مویی وفا بوککه تا دارم چو موی قندزت سوک
اگر یابم بموی قندزت راهخوشت در برکشم چون موی روباه
اگر چون موی شد روز سپیدمسر مویی بتو ماندست امیدم
سر من گوی کن ای مشکمویمکه مویت بس بود چوگان گویم
اگر سر درکشم زآن موی در چشمسر من باز بر چون موی بر چشم
چو هجرت کرد چون مویی نزارمز تو بس باد مویی یادگارم
اگر دارم بمویی بیتو روییهنوزم چون جنب خشکست مویی
یکی کردم دو مویت ز ارزویتکه تا با تو یکی گردم چو مویت
چو موی آوردهیی با هیچم آخرچو موی تو بتو برپیچم آخر
اگر درچاهم و موی تو بر ماهبسم مویت رسن ای یوسف چاه
وگر بر ماهی و موی تو برخاکبست مویی کند ای عیسی پاک
ز مویی نیست گفتن پیش ازین رویکه درتو مینگیرد یکسر موی
چو یک مویم من از صد روی بیتوچو صفرا میشکافم موی بیتو
ز من تا موی تو چون موی سرتافتدلم در شرح مویت موی بشکافت
بهرمویی گرم بودی زبانینبودی هیچ موی بی فغانی
بدین هر بیت مویی میشکافمکه در هر بیت مویی میببافم
چو در باریکی یک تار مویمسخن باریکتر از موی گویم
سخن میراند ازمویی بصد رویبیا گر میببینی موی در موی
چو من مویی شدم در نوک خامهپریشان شد چو مویی خط نامه
ز تو چون نیست مویی حصّهٔ منچو موی تو دراز این قصّهٔ من
سر مویی امیدم گر نبودیمرازان سر چو موی این سر نبودی
درامیدت تنم چون موی پیوستسر مویی فرو نگذارد از دست
میان ما اگر یک موی ماندستچو موی این کار را صد روی ماندست
گسسته کی شود این موی هرگزخود این مویی نداردروی هرگز
میان ماست مویی در میانهمیان تست آن موی ای یگانه
میان ما فلک مویی بسنجدکه گر خود موی گردد در نگنجد
چو مویت هرکه او زیر و زبر نیستازین سرّش سر مویی خبر نیست
ز مویی چند گویم بیش ازین نیزکه ازمویی نیاید بیش ازین چیز
بسی گفتم ز موی ایماه اکنونبسر بردم چو مویت راه اکنون
بسی گفتم ز موی مشکبارتبیک یک موی، صد صد جان نثارت