مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)
۴۷۱ شعر در این وزن.
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۴۶بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۶۶بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷۵قاآنی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۱ - در ستایش رواق منور امام ثامن ضامن السلطان علی بن موسی الرضا علیهالآف التحیة و الثناء و تاریخ سال تعمیر و نگارش آنقاآنی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۶ - در مدح شاهزاهٔ آزاده هلاکوخان بن شجاع السلطنهقاآنی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۵ - در مدحت جناب حاج میرزا آقاسی رحمه الله میفرمایدعرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۰بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷۳بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۶۸بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۶۹بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۱۰بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۱۳بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۲۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۲۵بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۶۹بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۰۲بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۲۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۶۱بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۶۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۶۵بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۶۶بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۶۸بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱۱بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۱۵بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۲۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۹۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۹۹بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۰۲بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۲۲بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۳۵بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۸۱بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۴۰بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۶۱بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۰۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۰۵بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۲۲بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۴۵بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۱۴بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۱۵قاآنی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹قاآنی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲قاآنی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۴قاآنی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۶قاآنی » قطعات » شمارهٔ ۷قاآنی » قطعات » شمارهٔ ۶۳شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۸۶شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹۴