مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
۱٬۹۳۵ شعر در این وزن.
فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۵۴سلمان ساوجی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۳سلمان ساوجی » دیوان اشعار » قطعات » قطعه شمارهٔ ۵۰سلمان ساوجی » دیوان اشعار » قطعات » قطعه شمارهٔ ۷۶سلمان ساوجی » دیوان اشعار » قطعات » قطعه شمارهٔ ۱۱۰سلمان ساوجی » دیوان اشعار » قطعات » قطعه شمارهٔ ۱۵۰سلمان ساوجی » دیوان اشعار » ترکیبات » شمارهٔ ۱ - در نعت حضرت رسول (ص)سلمان ساوجی » دیوان اشعار » ترجیعات » شمارهٔ ۳ - مستان الستاقبال لاهوری » پیام مشرق » بخش ۱۹۳ - عشقاقبال لاهوری » پیام مشرق » بخش ۲۸۶ - )اقبال لاهوری » زبور عجم » بخش ۳۳ - خوشتر ز هزار پارسائیکسایی » دیوان اشعار » نوروزبیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۱۸بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۸۳بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷۷قاآنی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۰ - در ستایش نواب فریدون میرزا طاب ثراه گویدعرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۴رضیالدین آرتیمانی » ترجیع بندعرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۶عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۱عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۲بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷۸بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷۹بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۰۳بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۸۸عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۴قاآنی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷قاآنی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰قاآنی » قطعات » شمارهٔ ۸۳قاآنی » قطعات » شمارهٔ ۱۱۱قاآنی » قطعات » شمارهٔ ۱۳۹قاآنی » قطعات » شمارهٔ ۱۴۵قاآنی » قطعات » شمارهٔ ۱۴۷شاه نعمتالله ولی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۳شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۱شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۴شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۵شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۶شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۴شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۴شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۵شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۶شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۸شاه نعمتالله ولی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۴