غزل شمارهٔ ۲۴۱

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ستگیرد۵ بیت

چون سنگ وفا به دست گیردبس شیشهٔ دل شکست گیرد

بد مست شدم ، مگو که واعظآهنگ ترانه پست گیرد

از محتسب آمد این که در خلدمستم ز می الست گیرد

ما را چه زیان که بهر خود شیخآن نامه که نیست هست گیرد

می داغ شود دمی که عرفیپیمانهٔ خود به دست گیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عاشقانه و شوریدگی شاعر است. او به وفاداری سنگ اشاره می‌کند و می‌گوید که دل‌های حساس مانند شیشه به راحتی شکسته می‌شوند. شاعر از حال مستی خود می‌گوید و به واعظ توصیه می‌کند که او را قضاوت نکند. او از لذت‌های دنیوی و می‌گساری سخن می‌گوید و به این موضوع اشاره دارد که حتی اگر شیخی به نفع خود سوءاستفاده کند، او هیچ زیانی از این موضوع نمی‌بیند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که در دنیای عشق و مستی، دقایق خوشی وجود دارد، همان‌طور که عرفی می‌گوید.