غزل شمارهٔ ۲۴۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: الباشد۸ بیت

آن را که مراد حال باشدکی رغبت قیل و قال باشد

آن جرعه که دُرد شکوه دارددر ساغر من زلال باشد

از شغل غمی که گفتنی نیستگویم به تو گر محال باشد

هر نفس که در بهشت بینمدر کارگه خیال باشد

نقشی که نظاره بر نتابدمی جویم و آن وصال باشد

چون کینه ز طبع دوستانتمهر از دل او محال باشد

عمر تو که عید زندگانیستآرایش ماه و سال باشد

گفتی گله کرده ای ز جورمبهتان چنین ملال باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و اندوه شاعر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هر چیزی که برایش مهم و معنادار است، نمی‌تواند در گفت و گوها گنجانده شود. او به دنبال آرامشی درونی است که در لحظات خاص و شیرین زندگی‌اش می‌تواند احساس کند. شاعر به زیبایی و شادی زندگی اشاره می‌کند و از درد و غمی که در قلب دارد، سخن می‌گوید و می‌گوید که اگر اشکالی در رابطه‌اش پیش آمده، شاید به خاطر نادانی طرف مقابل باشد. او همچنین اشاره می‌کند که زندگی‌اش باید مانند یک جشنواره پر از زیبایی باشد و از دل‌سردی‌ها و شایعات بی‌اساس می‌رهاند.