غزل شمارهٔ ۱۱۴
موج است و حباب هر دو یک آببا ما بنشین و آب دریاب
روشن بنگر که آفتاب استآن نور که خوانیش به مهتاب
رندانه روان رَوم به هر درتا دریابم ورا به هر باب
اسباب و مسببند با همآثار مسببند اسباب
هستیم همه محب و محبوب محبوب چو ما بجو ز احباب
با ساقی باقی خراباترندانه و عاشقانه بشتاب
پیغام خوشی ز نعمت اللهمستانه ببر به سوی اصحاب