غزل شمارهٔ ۱۲۶
موج است و حباب هر دو آب استآبست که صورتاً حباب است
روشن بنگر که آفتابیبنموده جمال و مه نقاب است
صورت دیدی و ماه گفتیمعنی بنگر که آفتاب است
مستیم و خراب در خراباتمعمور خوشی چنین خراب است
در جام جهان نما نمایدجامی ز شراب پر شراب است
بحریم و حباب و موج جوئیماین مائی ما به ما حجاب است
قولی که حدیث سید ما استمیگو که خلاصهٔ کتاب است