غزل شمارهٔ ۱۲۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: اباست۷ بیت

جامیست پر آب و عین آب استوین جام شراب ما حباب است

موج است حجاب ما در این بحریا آب که آب را حجاب است

مستیم مدام در خراباتهم صحبت ما چو ما خراب است

هر حرف از این کتاب جامعمجموعهٔ جملهٔ کتاب است

نقشی که خیال غیر بندددر دیدهٔ ما خیال خواب است

از غیر مجو تو آبروئیزیرا که شراب او سراب است

دیدیم به نور نعمت‌اللهآن ماه که نورش آفتاب است

خلاصه

هوش مصنوعی: این ابیات به توصیف حالتی عرفانی و نوشیدن شراب اشاره دارند. شاعر ابتدا از جامی پرآب صحبت می‌کند که خود نماد آبی است که در آن حباب وجود دارد. این حباب‌ها نماد موانع و حجاب‌هایی هستند که در برابر درک حقیقت وجود دارند. شاعر بیان می‌کند که ما همواره در حال مستی و در خرابات هستیم و صحبت‌های ما نیز در همین حال نابودگی است. کتاب اشاره شده، به معنای مجموعه‌ای از آموزه‌ها و دانایی‌هاست که هر یک از حرف‌های آن، بخشی از کل حقیقت را تشریح می‌کند. خیال‌هایی که ممکن است غیر واقعی یا موقت باشند، در واقع نشان‌دهنده خواب و توهم هستند. شاعر به ما توصیه می‌کند که از غیر خود آبرو نجوییم، زیرا آنچه به دنبال آن هستیم در واقع سرابی بیش نیست. در نهایت، با اشاره به نور نعمت الهی، شاعر به حقیقتی اشاره می‌کند که همچون ماهی است که نورش مانند آفتاب می‌درخشد.