غزل شمارهٔ ۱۱۵
موجیم و حباب هر دو یک آبآبست حجاب آب دریاب
آنها که به چشم عقل بینندبینند خیال غیر در خواب
عقل ارچه چراغ بر فروزدهرگز نرسد به نور مهتاب
معشوق خودیم و عاشق خودعشقست دلیل راه اصحاب
آن نقطه بدان که اصل حرفستیک فصل بخوان ولی ز هر باب
ما را نسب است از خداوندعالی تر از این که راست انساب
در بحر محیط عشق غرقیممانند حباب و عین ما آب