غزل شمارهٔ ۱۱۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اب۷ بیت

آفتابی رو نموده مه نقابماه تابان می نماید آفتاب

خوش حبابی پر کن از آب حیاتتا بیابی جام پر آبی ز آب

موج دریائیم و دریا عین ماعین ما بر عین ما باشد حجاب

ساقی سرمست ما باشد کریمجام می بخشد به رندان بی حساب

خوش سر آبیم و سیرابیم مازاهد بیچاره مانده در سراب

عشق می بیند جمال او به اوعقل می بندد خیال او به خواب

نعمت الله سر به پای خم نهاددر خرابات مغان مست و خراب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های عشق و محبت و نقش آن در زندگی می‌پردازد. شاعر در ابتدا با استفاده از تصاویری از آفتاب و ماه به بیان روشنایی و زیبایی می‌پردازد. سپس از حباب و آب حیات صحبت می‌کند و به دنبال جامی پر از آب زندگی است. او به دریا و موج‌های آن اشاره می‌کند و از ساقی سخن می‌گوید که به رندان بی‌شمار می‌نوشاند. در ادامه، زاهدی را می‌بیند که با وجود تلاش‌هایش، در دنیای سراب و خیالات باقی مانده است. عشق و عقل را نیز در تضاد با یکدیگر قرار می‌دهد و در نهایت به ذکر حال نعمت الله می‌پردازد که در خرابات مغان مست و خراب است. به طور کلی، شعر به جستجوی حقیقت و زیبایی در عشق و نوشیدن شراب معرفت می‌پردازد.